Tango d’amour

 

Ik vergaf je om de liefde

en de keuze die geen keuze was,

het verlangen naar verlangen

dat in onze lichamen danste.

Maar wat valt er te vergeven

in dit spel zonder schuld?

De boete hangt zwierig om mijn lijf.

Herfst

 

Hoe november in mij hangt

als laatste bladeren aan bomen.

 

Ik wandel tussen jullie

zwijgende lichamen van as.

Alles is opeens weer toen en

het gemis druilt tegen me aan.

De chrysanten kijken me

mooi en beschuldigend aan.

Toen was alles.

 

Ik blijf sterven.

Soms spreken woorden

te veel en zoek

ik een soort luwte

die uitbeeldt wat ik bedoel

louter in de hoop

mezelf beter te begrijpen.

Heimwee

Ondertussen wacht

het wit op woorden

op wat wegging

en bleef

blijven.

 

De dagen tochten tussen de kieren.

 

Het nachtblauw zit

gegoten op mijn lijf

als een ode

in de kantlijn.

Ze borg haar

dromen op

in een piepklein kastje

met de deur op slot.

 

De sleutel gooide ze

mijlenver.

 

Toch kan ze het niet laten

af en toe

door het sleutelgat te piepen.

Risico

Ik schreef je bijna

 

dat ik voor het eerst

sinds toen en nadien

 

de plaats waar

alles en niets

vanaf het begin

een einde nam

 

dat ik nooit meer

door het rode licht fiets

wat zal je opgelucht zijn.

 

Ik ook want ik had

het je bijna geschreven.